تکنیک های دف نوازی
هر کسی با کمی تمرین میتواند ضربات اصلی «تُم» و «بَک» را اجرا کند. اما چه چیزی صدای یک نوازنده حرفهای را از یک هنرجوی مبتدی متمایز میکند؟
چه رازهایی در دستان یک استاد نهفته است که یک ریتم ساده را به اجرایی نفسگیر و پر از احساس تبدیل میکند؟
پاسخ در «ریزهکاریها» و تکنیکهای پیشرفتهای است که به نوازندگی، رنگ، بافت و عمق میبخشند.
این تکنیکها، ادویههای جادویی یک آشپز ماهر هستند که طعمی فراموشنشدنی خلق میکنند. در این مقاله، ما به عنوان نوازندگانی حرفهای، پرده را کنار میزنیم و شما را با ۱۰ مورد از این تکنیکهای جذاب آشنا میکنیم که مرز بین نوازندگی خوب و عالی را مشخص میکنند.
۱. تکنیک «اشاره» یا «چپ»
این تکنیک، صدای سوم و پنهان دف است. «اشاره»، یک ضربه بسیار سبک و سریع با انگشتان دستی است که ساز را نگه داشته (معمولاً دست چپ). این ضربات نرم، فضاهای خالی بین ضربات اصلی را پر کرده و بافتی متراکم و پیچیده به ریتم میبخشند، بدون آنکه صدای اصلی را تحت تاثیر قرار دهند.
برای مشاهده کامل مطلب به لینک زیر مراجعه نمایید
۱۰ تکنیک و ریزهکاری حرفهای در دف نوازی (فراتر از تُم و بَک)
