شهادت امام حسن عسکری (ع)
سلام به همراهان همیشگی مجله تفریحی آوا! در تقویم دل‌های ما، روزهایی هستند که با حزن و اندوه گره خورده‌اند؛ روزهایی برای تأمل، تفکر و تجدید عهد با ارزش‌های معنوی. دهم شهریورماه که مصادف با هشتم ربیع‌الاول است، یکی از همین روزهای مهم است؛ سالروز شهادت یازدهمین پیشوای شیعیان، حضرت امام حسن عسکری (ع). روزی که آسمان سامرا در سوگ نشست و زمین، آغازگر یک انتظار بزرگ شد.
در این مقاله می‌خواهیم با هم سفری کوتاه به زندگی پربرکت این امام همام داشته باشیم و با آداب و اعمال این روز بیشتر آشنا شویم.
نگاهی به زندگی خورشید یازدهم در حصار سامرا
امام حسن بن علی (ع)، ملقب به «عسکری»، در سال ۲۳۲ هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشودند. ایشان فرزند امام هادی (ع) و پدر بزرگوار منجی عالم بشریت، حضرت مهدی (عج) هستند. لقب «عسکری» به دلیل اقامت اجباری ایشان در شهر نظامی «سامرا» (عسکر) توسط خلفای عباسی به ایشان داده شد. حاکمان آن زمان از نفوذ معنوی و جایگاه والای امام در میان مردم به‌شدت هراس داشتند و به همین دلیل، ایشان را تحت کنترل شدید و در حصر نگه می‌داشتند.
پیشنهاد مطالعه
برگزاری مراسم نوحه خوانی و مداحی (ویژه بانوان و آقایان) توسط تیم حرفه‌ای آوا
با وجود تمام این محدودیت‌ها، امام حسن عسکری (ع) لحظه‌ای از وظیفه الهی خود که هدایت و رهبری جامعه بود، غافل نشدند. ایشان از طریق شبکه وکالت (نمایندگان مورد اعتماد) با شیعیان در سراسر جهان اسلام در ارتباط بودند، به شبهات پاسخ می‌دادند، شاگردان بزرگی تربیت کردند و مهم‌تر از همه، جامعه را برای دوران غیبت فرزندشان آماده می‌ساختند. دوران امامت ۶ ساله ایشان، دورانی سرشار از مبارزه علمی، فرهنگی و سیاسی در عین خفقان و فشار بود.
برای مشاهده کامل به لینک زیر مراجعه نمایید
غروب خورشید سامرا: شهادت امام حسن عسکری (ع) و آغاز یک انتظار بزرگ
